Blue Flower

Wat is bewustzijn?

Ik zie het bewustzijn als een soort draaggolf, zoals we die kennen uit de Radio-technologie. Er is een frequentie die een radiogolf lijkt.
Dit wordt overgebracht door een radiostation, als we gebruik maken van de draaiknop van de radio aan te passen aan die bijzonder station we niets horen, totdat ze moduleren deze draaggolf met spraak of muziek.
Laten we dit, ons bewustzijn is de draaggolf en de modulatie (muziek) is ons zelfbewustzijn ons ego. Nu kun je je voorstellen dat onze ego alleen kan bestaan ​​wanneer we een bewustzijn, maar ons bewustzijn kan nog steeds bestaan ​​zonder ons ego.
Dit een verbazingwekkende ontdekking, maar we gaan verder met deze gedachte.
Alle radiozenders hebben een verschil in stijl is het Jazz of Rock, het is talk radio of New wave, de ego's zijn verschillend, maar ze zijn allemaal belangrijk, omdat ze lijken op het hele spectrum van creativiteit, alsof ze allemaal hetzelfde , of als ze zwegen, dan hadden ze geen zin.
Alles in de natuur is anders, elke specie, elk element, elke planeet, zelfs elke parallel universum is anders, dus waarom zouden we proberen uniform in gedachten in religie of ideologie te zijn, waarom zouden we ons minder ego, zodat er geen verschil in individuen niet meer?
Yo zie het verband? Alle ego's moeten opbouwen van hun eigen eigenschappen, hun eigen specialiteit, ze moeten ze ontdekken zichzelf op te bouwen een spectaculaire bibliotheek van de creativiteit die zal worden gedeeld met iedereen. En bewustzijn is het begin van alle gebeurtenissen, niet het einde.
Een andere manier van benaderen van de manier waarop we opgroeien, is aan te nemen dat ook is er een soort van evolutie, misschien maken we verschillende persoonlijkheden tijdens onze live.
Bijvoorbeeld, als we geboren worden tot laten we zeggen 6 jaar oud, creëren we een persoonlijkheid die blijft in het besef veld universele, dan bouwen we de volgende en de volgende op til we sterven. Al deze persoonlijkheden zijn met elkaar verbonden, maar zijn er ook aparte. Sommige momenten waarop in onze kindertijd gebeurde er iets wat was een slechte ervaring, deze persoonlijkheid is gefrustreerd en kan echt invloed in ons dagelijks leven.
Een persoonlijk voorbeeld, was ik in mijn jeugd de steek gelaten door mijn vader, later had ik om weg te gaan uit mijn vertrouwde omgeving, weg van mijn vrienden en de school naar een kamp sommige waren in het noordoosten van Nederland. Ik voelde me niet wilde, en helemaal alleen. Dit kind is een entiteit op zichzelf, maar ik moet vechten om dit kind te houden van mijn dagelijkse leven, in deze strijd soms het kind neemt de overhand en soms kan ik hem weg te duwen. Ik kwam erachter dat zelfs nu ik dit kind laat staan ​​Ik wil hem van mij weg te duwen, ik wil hem vergeten, met andere woorden, ik voer nog steeds zijn frustratie, dat hij niet wordt gezocht, en ik hem met rust laten, nu al 50 jaren lang. natuurlijk is dit kind is zo boos en verdrietig dat hij wil alles af te breken.
Ik heb geleerd dat het enige wat je kunt doen is om hem te laten een deel van je leven zijn, neem hem in je armen en hou van hem, dan is deze entiteit zal integreren in je leven, en zal niet uw live te storen niet meer. Ik noem dit gefragmenteerde bewustzijn evolutie.

Tenslotte ngg iets over wat ik van bewustzijn vind.

Alles wat is, is  uiteindelijk  iets wat waargenomen wordt.
Al het zijn, neemt waar en is dus bewust.
Er kan geen onbewust zijn. Alles wat IS, is BEWUST.
Dat hoeft niet perse  zelfbewust te zijn,  maar wel bewust.
In plaats van te zeggen 'Ik ben Bewustzijn' is het dus veel beter om te zeggen 'Ik ben Bewust'.
En wat misschien nog beter is: 'Ik Ben'.
Het woordje 'Bewust' hoeft  er niet bij gevoegd te worden,  want alle zijn, dus ook je eigen zijn, is per definitie een bewust zijn.
Het 'Ik' in de uitspraak 'Ik Ben' is ons echte zelf. Ik Ben moet er immers eerst zijn, alvorens je kan zeggen 'ik ben ik', 'ik ben dit' of 'ik ben dat'

Daarna kwam ik tot de volgende conclusie:

Eigenlijk denk ik dat dat Descartes een fout maakt met zijn 'ik denk dus ik ben "
Met deze zin zegt hij dat men eerst denkt en daarna is. Naar mijn mening is het andersom eerst is het bewustzijn daar en dan komt het denken, zoals eerst de projector (bewustzijn) daar is  en dan de filmbeelden (gedachten)
Dat is waarom ik het omdraai, "ik ben dus ik denk "

Mijn vriendin heeft me er op gewezen dat ik de gedachte over Descartes heb overgenomen van Tiich Nhat Hanh

Een andere manier om het bewustzijn te benaderen is de cloud theorie.
(Theorie van Victor Laszlo)

 

De Cloud theorie van het bewustzijn , heeft deze naam ontleend aan the Cloud zoals wij die kennen voor data opslag. We weten dat die data opslag zich niet fysiek op onze computer bevindt. Ook al zetten we de computer uit of erger, we gooien hem uit het raam en verbranden hem tot er alleen maar as van over is, dan nog staat de data in de cloud.

Zo zou je bewustzijn als data kunnen zien, bewustzijn is het programma zoals Microsoft Word , dat programma hebben we opgeslagen in de Cloud, evenals onze teksten.
Deze teksten zouden we kunnen zien als onze ervaringen in het leven.
Als we leven, zijn we verbonden met die Cloud en hebben een constante interactie, we zijn zeg maar gesynchroniseerd. Bewustzijn en ervaringen bevinden zich nu zowel in onze hersenen als ook in de Cloud.
Er zijn een aantal onderzoekingen geweest die dat min of meer aannemelijk maken.
We komen nu even op een wat wazig gebied.
Wat we bij spiritisten vaak zien is dat een medium in trance, vaak iets voelt zonder dat er inhoud is. Dat zou puur bewustzijn kunnen zijn, het medium is blijkbaar verbonden met de Cloud en voelt wat daar in zit.
In sommige gevallen, kunnen ze ook verbonden raken met de inhoud, dan voelen ze en het bewustzijn en de ervaringen die bij dat bewustzijn horen.
Meestal zijn dit soort contacten niet geheel duidelijk, dit zou te verklaren zijn met de verschillende toestanden waar in ons bewustzijn en het bewustzijn in de Cloud zich bevindt.
Zeer duidelijke en begrijpelijke communicatie met overledenen, zoals Therapeut Allan Botkin en Raymond Moody beschrijven wantrouw ik een beetje.
De manier waarop waarneming werkt op een niveau buiten het lichaam, wat zich niet kan bedienen van alle zintuigen ,zal anders zijn en vaak onbegrijpelijk.
Net zoals bij dromen dat het geval is, wanneer onze droom zich in een andere bewustzijnstoestand afspeelt, kunnen we als we wakker worden die droom niet of nauwelijks reproduceren, het loopt soms als los zand door je vingers. Terwijl je weet dat het tijdens je droom allemaal zo duidelijk was.
Dit heeft te maken met het feit dat je een droom die meer dimensioneel aanwezig was ,wilt transformeren naar een drie dimensioneel stel hersenen.
Onze hersenen zijn niet instaat meer dan 3 dimensies waar te nemen, dus alles wat meer is, wordt voor ons onbegrijpelijk en kunnen we ook niet vasthouden.

Hoe zit het dan met lucide dromen?
Sommige mensen hebben het over lucide dromen, ik heb die dromen ook soms, het zijn dromen die zo helder zijn dat ze vaak nog echter lijken dan de werkelijkheid.
Meestal is men bewust dat men droomt.
Waar spelen deze dromen zich dan af?
Volgens mij zijn dit de dromen die synchroon in de Cloud en in onze hersenen aanwezig zijn, hierdoor ontstaat een gevoel van super realisme.
Als een droom zich voornamelijk in de Cloud afspeelt en daarna tijdens het wakker worden gesynchroniseerd wordt met je hersenen, dan ontstaat die onbegrijpelijkheid.
Resumerend zou je aan de hand van de ideeën en onderzoeken voorzichtig kunnen veronderstellen, dat er zo iets als een Cloud voor het opslaan van onze “data” bestaat.
En dat we daar een constantie uiteen wisseling mee hebben .

 

 

Het holografische bewustzijn.

Ja, wat is holografisch? Het is beter eerst dat te definiëren alvorens daarop voort te borduren.
In de Wikipedia wordt dit als volgt gedefinieerd:

Holografie is ook een term in de theoretische natuurkunde. In de snaartheorie, en meer algemeen elke theorie van de kwantumgravitatie, meent men dat het zogeheten „holografisch principe” geldig is. Dit principe stelt dat een ruimte geheel kan worden beschreven door de theorieën op de randen, en dat er in zo’n randtheorie hoogstens één vrijheidsgraad heeft per Planckruimte. Deze theorie komt van de Nederlandse theoretisch fysicus Gerard 't Hooft. De (abstracte) gelijkenis met holografie is dat ook hier een hogerdimensionaal object (het driedimensionale beeld) volledig gecodeerd blijkt te zijn op een lagerdimensionaal oppervlak (de belichte plaat).

Holografisch bewustzijn gedraagt zich eigenlijk net zo, we gaan er vanuit dat bewustzijn de scheppende kracht is van het universum. Bewustzijn is de eeuwig durende draaggolf, het bevindt zich overal, pas wanneer er een eigenschap aan dat bewustzijn gegeven wordt, zorgt die eigenschap er voor dat het bewust wordt van zich zelf, en creëert het een individu, wat zich vervolgens verder ontwikkelt in een driedimensionale omgeving.

Het holografisch principe daarvan is de volledige toestand van die eigenschap zich overal gelijktijdig manifesteert.
Om het simpel te zeggen, ons bestaan is uiteindelijk non-lokaal, we bestaan overal in tijd en ruimte, en we zijn door tijd en ruimte verbonden met alles wat bewust is.
Zie de non-lokale eigenschappen van kwantum deeltjes, de zogenaamde kwantum-verstrengeling: http://nl.wikipedia.org/wiki/Kwantumverstrengeling

Het beseffen dat we zo’n eigenschap hebben, is vaak niet eenvoudig te begrijpen.
Het zijn gedachten die soms in een vreemde kronkel raken vanwege de complexheid, we kunnen ons moeilijk voorstellingen maken van hoger dimensionale objecten.
Om een beetje te begrijpen tegen wat voor moeilijkheden we aan lopen kun je de volgende site bezoeken, die het over de zogenaamde plattelanders heeft, die plotseling met onze drie dimensionale wereld worden geconfronteerd. Zie: http://www.kennislink.nl/publicaties/de-stelling-van-desargues-in-breder-perspectief